Վերջերս մասկանցեցինք Սևանի ժայռի ճամբարին: Տևեց երեք օր: Բազում արկածների միջով եմ անցել այդ օրերի ընթացքում:
Միակ ցավը լճի կանաչ գույնն էր😔, բայց չմոռանամ նշել նաև բոլոր լավ կողմերը: Այս ընթացքում ես ձեռք բերեցի ընկերներ և սեպտեմբերի 1-ին ես մտավախություն չեմ ունենա անծանոթ միջավայրում գտնվելու մասին: Նաև խմբերով կազմակերպեցինք հետազոտական աշխատանքներ, ինչի շնորհիվ լրացրինք մեր գիտելքի պաշարը: Տարբեր ծեսեր ունեցանք, շաբաթօրյակ, խաղեր: Անգամ մեր անհարմար անկողինները համ ու հոտ բերեցին մեր ճամփորդությանը:
Իհարկե անմոռանալի է հետդարձի ճանապարհին Սևանի մայրուղում երկարժամկետ կանգառը` վառելիքի վերջանալու պատճառով: Թե ինչեր խոսվեցին, ինչ ենթադրումներ ու կատակներ արվեցին, է՛լ լաց ու կոց(հոգեպես), է՛լ ծաղիկ հավագել, պետք էր ներկա լինել այս ամենին: Ամեն դեպքում ես անչափ ուրախ եմ, որ մասնակից եղա այս ճամբարին, այն ինձ կյանքի նոր փորձ տվեց և հաճելի ժամակակ: Այս օրերը իմ կյանքի անմոռանալի հուշերից կլինեն:
Շնորհակալ եմ կազմակերպիչներին և մասնակիցներին:
Լիլիթ Աբրահամյան 