Երջանկություն։ Այլ վերացական գոյականների նման նրան մենք նույնպես չենք կարող հստակ սահմանում տալ։ Մեկի համար երջանկություն է առողջ լինելը, մյուսի համար ծնողներ ունենալը, ինչ որ մեկը կարող է երջանիկ լինել հայտնի լինելուց և այլն։ Երջանիկ կյանք չկա,կան միայն երջանիկ պահեր, ակնթարթներ ու վարկյաններ: Սա ես ինձ համար վաղուց եմ սահմանել։ Դրան կա նաև գիտական ապացույց։Բայց դա չի նշանակում, որ ես ուրախ չեմ այն փաստից, որ ունեմ ընտանիք, ընկերներ և դեռ չի իրագործվել ամենամեծ վախս։ Երջանկությունը նման է առողջության,երբ այն չես նկատում,ուրեմն այն կա: Ըստ իս չպետք է վազել երջանկության հետևից,այն միշտ գտնվում է քո ներսում, թեկուզ և միայն այն փաստից, որ ապրում ես շնչում, ունես հայր և մայր և այլն: Ահա մի պարադոքս. այսօր մեզ թվում է, թե երջանկությունը կայանում է հենց նրանում, ինչին մենք այդքան ձգտում ենք, սակայն, հասնելով մեր նպատակին, հասկանում ենք, որ այդ երջանկության զգացումն այնքան էլ երկար չի տևում և մեզ նորից կյանքում որևէ բան պակասում է: Մենք մշտապես գտնվում ենք երջանկության որոնումների մեջ, մշտապես սպասում ենք դրան: Հաճախ վազելով դրա ետևից՝ մենք բաց ենք թողնում այն լավը, որ կա մեր կյանքում: Այն, ինչ մենք արդեն ունենք, ընկալվում է որպես ինքնըստինքյան ենթադրվող մի բան, իսկ այն, ինչին դեռ ձգտում ենք, թվում է իրական երջանկություն: Մշտապես նախապատրաստվելով ապագային՝ փոխարենը ներկայիս կյանքով ապրելուն ու ուրախանալուն, մենք հետաձգում ենք մեր երջանկությունը, կորցնում ուրախությունը զգալու և այն գնահատելու ընդունակությունը, և երբ գալիս են երկար սպասված երջանիկ պահերը, բաց ենք թողնում դրանք: Եթե մենք ցանկանում ենք հաճույք ստանալ կյանքից, ապա պետք է ապրենք այսօրվա օրով, այլ ոչ թե անցյալի հուշերով կամ ապագայի պլաններով: Անհրաժեշտ է, մի կողմից, գնահատենք այն, ինչ ունենք այսօր և ուրախանանք դրանով, իսկ մյուս կողմից’ ձգտենք նոր երազանքների ու նպատակների իրագործմանը: 

Չեմ հավատում ու երբեք էլ չեմ հավատացել ճակատագիր ասվածին։ Մենք ենք մեր կյանքի տերը։ Նայեք ձեզ համար իդեալ դարձած մարդկանց։ Նրանցից քանիսի ճանապարհն է եղել հեշտ, քանիսի բախտն է միշտ բերել։ Կարծում եմ ոչ մեկինը, քանի որ ըստ իս չկա հաջողություն՝ առանց պարտության։ Մենք ամեն օր, ամեն ժամ սովորում ենք մեր իսկ սխալների վրա։ Երջանկության ճարտարապետն էլ ենք մենք։ Մենք ենք որոշում առաջին անհաջողությունից կկոտրվենք, կսկսենք բողոքել երկրից, մարդկանցից, բախտ կոչվածից(ինչը սիրում է անել մեր հասարակության մեծ մասը ) , թե կսկսենք նոր ուժերով հստակ գնալ դեպի մեր նպատակը։

Ինձ համար երջանիկ լինելու գլխավոր կանոնը դա ինքդ քեզ սիրելն է ու գնահատել այն ինչ ունես, բայց դրա հետ մեկ տեղ պիտի միշտ ձգտես ավելիին, ավելի կատարյալ «ես»-իդ։

Երեք հասկացություններն էլ և՛ նմանություններ ունեն, և՛ տարբերություններ։ Մենք կարող ենք պարտք ունենալ ընկերների, ծնողների, հարազատների, հայրենիքի հանդեպ։ Ըստ իս՝ դա նշանակում է, որ մենք մեր պարտքն ենք համարում հոգատար լինել նրանց հանդեպ, հետաքրքրվել նրանցով և այլն։ «Պարտք լինել հայրենիքին»։ Այսինքն՝ մենք պարտավորվում ենք պաշտպանել մեր հայրենիքը, մեր հողը։ 

«Խիղճ» և «ամոթ» հասկացությունները որոշ չափով նման են։ Տարբերությունն այն է, որ խիղճը մարդու ինքնագնահատականն է, իսկ ամոթը ուրիշների կարծիքի վրա է կառուցվում։ Կարող ենք ասել, որ խիղճը մարդու ամոթն է իր իսկ հանդեպ։ Իմ կարծիքով՝ կարելի է նույնացնել նաև «պարտք» և «խիղճ» հասկացությունները։ Երկու դեպքում էլ մենք զգում ենք պարտավորվածություն։ Պարզապես մարդը գիտակցում և հասկանում է պարտքը, իսկ խիղճը՝ զգում։

«Ամոթ» հասկացությունը շատ հարաբերական է։ Յուրաքանչյուրս ամոթը յուրովի ենք ընկալում։ Ոմանք ամաչում են ամբոխաշատ միաջավայրում ինքնադրսևորումից և այլն։ 

Այսպիսով՝ երեք հասկացություններն էլ որոշ չափով հնարավոր է և՛ նույնացնել, և՛ տարբերակել։

Վիվալդիի «Տարվա եղանակները» ստեղծագործությունը հիշացնում է ինձ իմ մանկությունը, քանի որ մանկուց լսել եմ այն: Միշտ հիացել եմ «աշուն» հատվածից, իմ կարծիքով այն ամենահարուստն է և լսելիս միշտ աշնան գույներն են հայտնվում աչքիս առաջ: Ապագայում պատրաստվում իմ երեխաներիս դասական երաժշտության ներքո մեծացնել, ինչպես նաև Վիվալդիի «Տարվա եղանակներ»-ի:

Խրախուսանք և պատիժ ասելիս յուրաքանչյուրը այլ պատկերացում է ունենում, քանի որ աշխարհի բոլոր ընտանիքներում երեխաները տարբեր ձևերով են պատժվում կամ խրախուսվում։ Երկուսն էլ պետք է հանդիպեն երեխայի կյանքում, սակայն առանց ծայրահեղությունների։ Ծնողը պարտավոր է մտնել երեխայի դրության մեջ և ըմբռնումով մոտենալ, բոլոր խնդիրներին, քանի որ հատկապես դեռահասության տարիքում մտքերում խառնաշփոթ է տիրում։ Պատիժը պետք է լինի տրված խնդիրին համապատասխան, այսինքն ո՛չ չափազանց դաժան, ո՛չ էլ թույլ։

Ինչ վերաբերվում է խրախուսմանը, ապա խրախուսանքը պետք է տրվի ոչ շատ հաճախ, որպեսզի այն չկորցնի իր արժեքը։ Նաև խրախուսանքը պետք է այնպիսի նշանակություն ունենա երեխայի համար, որ նրա մոտ արթնանա մոտիվացիա այլևս սխալներ չգործելու, կամ որևէ գործում բարձունքի հասնելու

Յուրաքանչյուր պատմվածք ունի թաքնված գաղաբար, բայց Մհեր Իսրաելյանի «Երեք քայլ երկնքից անդին» պատմվածքի իմաստը թաքնված չէ, ինչը ընթերցողի համար դյուրին է դարձնում ընկալել հեղինակի կողմից փոխանցվող բոլոր խորհուրդները:

Պատմվածքում պապիկը խոսում է իր թոռնուհու` Նարեի հետ: Պապիկը ասում է, որ Նարեն չունենա ոչ մի վախ և հստակ քայլերով գնա իր նպատակների հետևից: Հեղինակը պապիկի և թոռնուհու միջոցով փորձում է հասկացնել, որ տարիքը մեծ նշանակություն չունի երազանքների հետևից գնալու համար, քանի որ որոշ դեպքերում հենց տարքին է որպես վախ հանդիսանում: