In the lust of my strength
I cursed God, but he paid no attention to me:
I might as well have cursed the stars.
In my last sickness I was in agony, but I was resolute
And I cursed God for my suffering;
Still He paid no attention to me;
He left me alone, as He had always done.
I might as well have cursed the Presbyterian steeple.
Then, as I grew weaker, a terror came over me:
Perhaps I had alienated God by cursing him.
One day Lydia Humphrey brought me a bouquet
And it occurred to me to try to make friends with God,
So I tried to make friends with Him;
But I might as well have tried to make friends with the bouquet.
Now I was very close to the secret,
For I really could make friends with the bouquet
By holding close to me the love in me for the bouquet
And so I was creeping upon the secret, but —
Իմ ուժի ցանկության մեջ
Ես անիծեցի Աստծուն, բայց նա ինձ վրա ուշադրություն չդարձրեց.
Հնարավոր է, որ ես անիծել եմ աստղերին:
Իմ վերջին հիվանդության մեջ ես տառապանքի մեջ էի, բայց վճռական էի
Եվ ես անիծեցի Աստծուն իմ տառապանքների համար.
Բայց նա այպես էլ ինձ վրա ուշադրություն չէր դարձնում.
Նա ինձ մենակ թողեց, ինչպես միշտ էր անում:
Ես երևի անիծել էի նաև պրեսբիտերյան ուղղաձիգը:
Հետո, երբ ես թուլացա, սարսափ տիրեց ինձ վրա.
Միգուցե ես խորթացել էի Աստծու համար՝ հայհոյելով նրան:
Մի օր Լիդիա Համֆրին ինձ ծաղկեփունջ բերեց
Եվ մտքովս անցավ փորձել ընկերանալ Աստծո հետ,
Ուստի ես փորձեցի ընկերանալ Նրա հետ.
Բայց ես երևի փորձել եմ ընկերանալ ծաղկեփնջի հետ:
Հիմա ես շատ մոտ էի գաղտնիքին,
Քանզի ես իսկապես կարող էի ընկերանալ ծաղկեփնջի հետ
Ինձ մոտ պահելով սերը ծաղկեփնջի հանդեպ
Եվ ես սողում էի գաղտնիքի վրա, բայց-
The source — http://famouspoetsandpoems.com/poets/edgar_lee_masters/poems
Լիլիթ Աբրահամյան 
Թողնել մեկնաբանություն