Առաջին անգամ լսեցի «Ակներ» համույթի մասին, երբ ընկերուհիս դարձավ դրա անդամը: Առանձնապես ուշադրություն չգրավեց, մտածում էի, թե ես չեմ սիրում ազգագրական երգեր/պարեր: Այս կարծիքով ապրեցի գրեթե մեկ տարի մինչև մոտեցավ 2021 թվականի ամառային հունիսյան ճամբարը: Այնպես էր ստացվել, որ Ակների խմբի անդամներից մի քանիսը ինձ հետ նույն խմբում էին և միասին պետք է մասնակցեինք դեպի Թալին տանող եռօրյա ճամփորդությանը: Իսկ երկու ուղեկցող ուսուցիչներից մեկը Ակների ղեկավար՝ Աննա Երիցյանն էր: Ճամփորդության ժամանակ, երբ կանգառներին երգ ու պարով լիցքավորվում էին, զգացի, որ ես նույնպես ուզում եմ լինել իրենց կողքին: Խմբի յուրաքանչյուր անդամ հրաշալի ընկեր է, քանի որ ընկեր Աննայի հետ աշխատելիս այլ կերպ չէր էլ կարող լինել:
Թալինից հետո ես սիրեցի ճամփորդել և ուրախ էի գտնել մարդկանց ում հետ ուզում եմ ճանապարհ գնալ: Ցանկությունս չմերժելով՝ «Ակներ» համույթի հետ երկու անգամ ուղևորվեցի Սյունիքի մարզ, անցկացնելով հնարավորինս հաճելի և ուսուցողական ժամանակ:
Այսպիսով, 2021 թվականի սեպտեմբերի 25ին մասնակցեցի իմ առաջին փորձին և դարձա խմբի պաշտոնական ամդամ:
Լիլիթ Աբրահամյան 
Թողնել մեկնաբանություն