Նեսոյի ընկերը հիվանդացել էր: Գյուղի ժողովուրդը հավաքվել էր նրա անկողնու շուրջը: Ջերմում էր: Նեսոն առաջարկեց քարաբաղնիս անել: Հաստատ գիտեր, որ շատերն են էդպես բուժվել, ու իր ընկերոջ կյանքը կհաջողվի փրկել: Հիվանդին ծածկեցին և վրան նստեցին, ինչից խեղդվեց: Գյուղում շատերն էին դրանից մահացել, բայց Նեսոն չգիտեր դրա մասին: Նեսոն ցանկանում էր օգնել, բուժել իր ընկերոջը, բայց քարաբաղնիսը սխալ տարբերակ էր: Նեսոն էր մեղավոր նրա մահվան մեջ:

Եղջերուն վիրավոր էր և հազիվ էր քայլում: Որոշ ժամանակ անց նա ընկավ: Չէր կարողանում շարժվել: Սեփական արյունը լճացել էր իր շուրջը: Ժամեր առաջ վազում էր ձագուկի հետ, իսկ հիմա ոչինչ անել չէր կարող: Ծարավ է, բայց ուժ չունի, որ կարողանա ջրի մոտ գնալ: Նա մի ճիչ արձակեց և դա վերչին ձայնն էր, որ լսեց: Մահանում է: Խոսքը գնում է որսորդի դաժանության մասին: Նա խղճի խայթը չզգաց, նրա համար նրա կյանքը մեծ կորուստ չէր, իսկ մենք հետևում էինք եղջորուի կյանքի վերջին ժամերին:

Երանություն էր խոստացել հույսս ինձ,
Բայց ես չըգտա նրան կյանքի մեջ,
Եվ քաջալերված պատիր խոստմունքից,
Կյանքի դեմ իզուր վարեցի ես վեճ։

Կարծում էի, թե մարդիկ անհամբեր
Ուրախությամբ ինձ սպասում էին,
Եվ ամեն քայլում խղճմտանք ու սեր
Մարդոց սրտերը միշտ հուզում էին։

Կարճատև՜ ցնորք, որ անցար արագ,

Ինչպես մի քամի, առավել չընչին,
Եվ ահա ընկած իբրև մի նավակ,
Որ կամեր լողալ ավազի միջին։

Դուն անցար, այո՛, դարձյալ աշխարհը
Կառավարվում է յուր օրենքներով,

Եվ դիմակ առած մեծ բարերարը
Մարդիկ է սպանում գաղտնի զենքերով։

Մահացու ախտով վարակվածն ահա
Անարատության հագած վերարկու,
Եվ խավարասեր ամբոխը նրա

Զազիր գործերին կանգնած խնկարկու.

Եվ հազարավոր անմեղ հոգիներ
Հալածված են չար կրքերից անսանձ,
Եվ, ի նախատինս բանականության,
Արդար է միայն զորեղը մարդկանց։

Ահա գետնաքարշ և չարախնդում
Խումբերըն անսիրտ մարդ-հրեշների
Վխտում են անվախ՝ հրապարակներում,
Իբրև առաջնորդ մարդոց մտքերի։

Ահա, խնդության ձայներ են թնդում

Իբրև արձագանք չարության խոսքի,
Ի՞նչ են կամենում, էլ ի՞նչ են խնդրում
Պատուհասները մարդկային ազգի։

— Ի՞նչ եք կամենում դուք, մարդիկ ստոր.
Մա՞հը, կործանո՞ւմն արժանավորի.

Եվ այդ բոլորը միայն մի կտոր
Հացի համար, սակայն, ո՞վ գիտի,

Գուցե խավարը ձեզ տվեց պաշտոն
Բանականության բռնավորների,
Եվ դուք, անմիտներ, ամբողջ մարդկություն,

Ձեզ հավիտենական կարծում եք գերի։

Խղճե՜ր, նայեցե՛ք, ահա ձեր դիմաց,
Առանց նայելու ձեր կտոր հացին,
Բանականության զավակը կանգնած,
Սպասում է նա մոտ լուսաբացին։

Երանություն էր խոստացել հույսս ինձ,

Սակայն չըգտա նրան կյանքի մեջ.
Բայց չեմ վհատել. անսպառ մեկ իղձ
Դեռ ինձ մղում է դեպ հառաջ անվերջ։

Հառա՜ջ, կռվելով, և կըգա մի օր,
Որ կընկնի ներկան վատշվեր, դաժան,

Նրա ավերի վերա փառավոր
Ապագան լուսո կըկանգնի նշան

պատիր֊Խաբեական, խաբուսիկ, կեղծ, սուտ, սին, լքնա մեջ:

խղճմտանք֊Խիղճ, գութ, կարեկցություն, կարեկցանք, խղճմտություն, խղճահարություն, արգահատանք, արգահատություն, գթաշարժություն:

զազիր֊ Գարշ, գարշելի, զազրելի, զզվելի, նողկալի, գանելի, խորշելի, պժգալի, ձամձամ:

խնկարկու֊Խունկ ծխող, բուրվառով խնկարկող

գետնաքարշ֊Ստորաքարշ, (հզվդ.) վայրաքաշ, գետնագնաց, գետնասող, երկրաքարշ, երկրասող, գետնանախանձ , քոքաշ : Գետնաթավալ:

պատուհաս֊Պատիժ, չարիք, փորձանք, աղետ, (փխբ.) կրակ, (ժողվրդ.) աստծո. կրակ, կրակ ու պատիժ, կրակ ու պատուհաս, կրակ ու ցավ, սևումուր

վատշվեր֊Անզգամ, անառակ, ստաքեսկ, սրիկա, շաղաշույտ

Today, people avoid choosing a career as a teacher. However, teachers have many opportunities which are not talked about enough. Personally, I disagree with the statement, that teachers are not less appreciated now, than they were in the past. I feel like this for three main reasons, which I am going to discuss in the this essay.

First and foremost, teachers play one of the most important roles in one’s life. They influence the level of education and even behavioral traits. If we look back, we will be able to remember each teacher of ours. To demonstrate, I have changed several schools, in the period of twelve years. Additionally, I managed to have various attitudes toward me from educators. There were times when I disliked a certain trait of my instructors. Nevertheless, growing up allowed me to understand, that strategies used in schools develop the personalities that we own today. All in all, getting equal attention from all pedagogues, will not prepare children for the future with possible strict situations. My point is, that no matter what, I appreciate my teachers and feel positive feelings when meeting them.

In addition, if we observe the opportunities of school masters’ we will be able to spot the value from the governments. This profession, gives the chance to work for a few jobs at the same time, because of the short hours. Furthermore, different holidays are extra rest for teachers, as their pupils are not attempting educational institutions. For example, a teacher of mine at school, is an Armenian language philologists. Besides, working at school, she is a member of the Ministry of Science and Education. Also, she is a tutor for students preparing for university exams. All above supports her finical life and allows to have more than a usual lifestyle. Again, retiring will not restrict her chances of being an individual tutor and work from home.

Last but not least, parents are big supporters of teachers. They try to make sure that the influencers of their children get enough appreciation for their hard work. For instance, in my country it is traditional behavior to thank teachers for each possible event. Giving flowers or presents as sweets, is a nice way of communication. Teachers are respected to the point, where in a case of a low grade, parents always agree with the instructor. Undoubtedly, I feel like, that workers in the sphere of education, will prove that they are valued from all the angles.

To put it in a nutshell, I pen down saying that the appreciation toward teachers has not decreased over the time. By giving examples from real life, I tried to explore my point of view.

In this day and time, education takes a large place in supporting a qualified life. The majority of people, takes this topic seriously and makes steps for reaching to the best results. However, those steps might often be unnecessary. Personally, I believe that in the mentioned situation, the best decision would be waiting for the class to end in order to discuss a problem. I feel like this for three main reasons, which I am going to discuss in this essay.

First and foremost, no person is perfect. Making mistakes is a natural trait to human beings. Several factors like stress or anxiety might lead the educator to slipping an inaccurate piece of information. To demonstrate, while observing the behavior of instructors, that are members of different age groups, I have noticed that youngers contain better amount of errors in their speech, than the older teachers with experience. Accordingly, students or pupils that take the permission to correct their leader, are also likely to have flaws. Moreover, the change of the position in class has nothing to do with the psychology of people. My point behind this stance is, that instead of breaking the confidence of your meeting leader, there is an option of appreciating their hard work toward you.

In addition, information changes over the time. People working in the sphere of education, are more likely to be aware about the possible refreshed knowledge. Students that prefer interrupting lessons, may be individuals who never doubt their rightness. For instance, once in my English class, I was sure that my teacher made a rude mistake. Undoubtedly, I did not want my classmates to carry misleading information. Even so, thanks to my anxiety not letting me to disturb the class, I waited till the end of it. Overall, while talking to the teacher, I found out that the information I was used to, has been changed. All in all, trying to look smart, may actually have the opposite effect.

Last but not least, the lecturers that are trusted by the government to give lessons, should be trusted by the learners as well. Countable years of studying are not a guarantee for perfection. As it is said, people learn the best, on their mistakes. To illustrate, I was in a study group with a tutor. Based on experience, me and the other group members were noting our questions, in order to ask them in the end. The case was, that our instructor was losing her positive note when being disrupted. Furthermore, this example proves that showing the attitude that we would like to get, is the better decision.

To put it in a nutshell, I pen down saying, that when the teacher or the meeting leader says something incorrect, the best way to act is to wait until the class or meeting is overed and the people are gone and then talk to the teacher or meeting leader. By mentioned examples from real life, I tried to explore my opinion.