1. Արտագրե՛լ՝ ըստ անհրաժեշտության լրացնելով է կամ ե։
Այգեէտ, այժմեական, անէական, անպատեհ, առէջ, առօրեական,
անվրեպ, գոմեշ, գրեթե, դողէրոցք, ելևէջ, երբևէ, երբևիցե,
էլեկտրաէներգիա, էմալե, ինչևէ, ինչևիցե, լայնէկրան, խեցի, կրետ,
հէկ, հապճեպ, հիպոթեզ, հյուլե, հնէաբան, մանանեխ, մանրէ,
միջօրեական, որևէ, որևիցե, պոեմ, սեթևթել, վայրէջք, տիեզերք,
տոթակեզ, տրիոլետ, քրիստոնեական։

2. Արտագրե՛լ՝ ըստ անհրաժեշտության լրացնելով օ կամ ո։
Ականջօղ, ամանորյա, ամենօրյա, անօգնական, անօթևան, անորոշ,
ապօրինի, արծաթազօծ, բացօթյա, բնօրրան, գազօջախ, գիշերուզոր,
գիշերօթիկ, զորք, լավորակ, կեսօր, հանապազորդ, հանապազօրյա,
հոգս, հոդս ցնդել, հոտնկայս, մեղմօրոր, մեղմորեն, միօրինակ,,
նախորոք, ոսկեզօծ, ջրօրհնեք, վաղորդայն, վաղօրոք, տասնօրյակ,
տարորոշել, տափօղակ, օրըստօրե, օրօրել։

3. Արտագրե՛լ՝ ըստ անհրաժեշտության լրացնելով ը տառը։
Ակնդետ, ակնթարթ, անակընկալ, անընդհատ, առընթեր,
առընչվել, գույնզգույն, դասընթաց, դասընկեր, երկընտրանք,
ինքնստինքյան, լուսնկա, խոչընդոտ, կորնթարդ, համընկնել,
հյուրընկալ, ձեռնտու, ճեպընթաց, մերթընդմերթ, նորնտըիր,
որոտընդոստ, սրընթաց, ունկընդիր։

Պատմությունը երկու անծանոթ մարդկանց մասին է, որոնք ամեն օր հանդիպում էին տրոլեյբուսում կամ կանգառում։ Վստահ եմ, որ բոլորս էլ գիտենք նման ծանոթ անծանոթների։ Հեղինակը նկարագրում է այդ կնոջը սովորական արտաքինով, բայց բոցավառվող աչքերով։ Մի օր հեղինակը թախիծ է տեսնում կնոջ աչքերում, և հարցնում դրա պատճառը։ Այդ օրը տեղի է ունենում նրանց առաջին խոսակցությունը։ Պարզվում է, որ նա միայնակ մայր է, որին ամուսինը լքել է մեկ ուրիշ կնոջ համար, թողնելով նրան 6 տարեկան որդու հետ։ Նա այդպես էլ չի կարողացել ներել նրան։ Բայց ստիպված է նրան խնամել (նա այպես է կարծում), քանի որ հիմա հիմա նա մենակ է և հիվանդ։ Կինը շատ էր հոգնել իր ամեն օրվա ռեժիմից, բայց այլ կերպ վարվել չէր կարողանում։

Մի օր հեղինակը այլևս նրան չտեսավ և այդպես էլ չիմացավ պատճառը։

Այս պատմությունը բավականին հուզիչ է, և ստիպում է մտածել։ Մենք գրեթե ամեն օր մեզ թույլ ենք քննադատել մեզ հանդիպող անցորդներին, չիմանալով թե ինչ է կատարվում նրանց հոգում։

Հեղինակն ասում է «Ի՞ նչ իմանաս, նրանցից ամեն մեկն ինչքան լույսեր ունի հոգու լուսամփոփի տակ, ի՞ նչ իմանաս՝ նրանցից ամեն մեկն ինչպիսի դժվար խիզախությամբ է ապրում իր կյանքի օրը։ Ի՞ նչ իմանաս, չէ՞ որ այստեղ իմ կողքին էր նստում սովորական արտաքինով այն կինը, որի ներկայությունը հոգիս ծանրաբեռնեց լույսով ու սիրով, անսահման սիրով դեպի աշխարհը, մարդիկ»։ Այս խոսքերը պետք է հաճախ կրկնել, դրանք ավելորդ չեն լինի։

Հողը երկրակեղևի վերին փխրուն և բերքատու շերտն է, որտեղ աճում են բույսերը: Հողային ծածկույթն առաջանում է երկարատև ժամանակի ընթացքում (100 տարում առաջանում է 1 սմ հաստության շերտ). դրա առաջացմանը մասնակցում են բնության բոլոր բաղադրատարրերը (կլիմա, ջրեր, ռելիեֆ, բուսական ու կենդանական աշխարհներ) և մարդը` իր տնտեսական գործունեությամբ:

Հողի հիմնական հատկությունը բերիությունն է, որով այն դառնում է գյուղատնտեսական արտադրության հիմնական անփոխարինելի միջոց և աշխատանքի առարկա։ Գյուղատնտեսական մշակաբույսերից բարձր բերքի ստացման գործում կարևոր նշանակություն ունի մարդու տնտեսական գործունեությունը ոռոգումը, պարարտացումը, չորացումը և այլն։

Օդի և ջրի նման՝ հողը ևս ենթակա է աղտոտման։ Դրա աղտոտման աղբյուրներից մեկը մթնոլորտն է։ Մթնոլորտի աղտոտիչները նստում են հողի մակերևույթին։ Հողի աղտոտման աղբյուրներ են նաև մետաձուլական գործարանների, նավթաարդյունաբերական և արդյունաբերական այլ ձեռնարկությունների թափոնները։ Հողի աղտոտման մեկ այլ աղբյուր է ժամանակակից գյուղատնտեսությունը, որը չի կարող չկիրառել թունաքիմիկատներ և պարարտանյութեր, քանի որ դրանց բացակայության դեպքում բերքի մեծ կորուստներ ունենալու վտանգ է սպառնում։ Վտանգը մեղմացնելու նպատակով շատ տնտեսություններում կիրառվում են վնասատուների դեմ պայքարի կենսաբանական եղանակներ և օրգանական, անվտանգ պարարտանյութեր։

When you think of an Armenian first of all you remember about Charles Aznavour. But I tried to write about not less important Armenian Henri Verneuil.

Henri Verneuil was a French-Armenian playwright and filmmaker, who made a successful career in France. One of his biggest jobs, that I love is the film “Mayrig”(mother). It is about his life. Everybody has to watch this film at least once, because it has an important message to give and Henri Verneuil was so honest in every detail.

Verneuil (Ashot Malakian) was born to Armenian parents in Rodosto, East Thrace, Turkey. In 1924, when Ashot was a little child his family fled to Marseille in France, to escape persecution after the Armenian Genocide. He later recounted his childhood experience in the novel Mayrig, which he dedicated to his mother and made into a 1991 film with the same name, which was followed by a sequel, 588 Rue Paradis, the following year.

Verneuil entered the École Nationale d’Arts et Metiers in Aix-en-Provence in 1942. After graduation, he worked as a journalist, then became editor of Horizon Armenian magazine.

In 1947, Verneuil managed to convince the established European film actor Fernandel to appear in his first film.

In 1951 he directed his first feature, the black comedy La Table aux crevés. His second film, Forbidden Fruit (1952), based on a Georges Simenon novel, was even more acclaimed.

Later he also directed other movie stars including Jean Gabin, Alain Delon, Lino Ventura (all together acting for him in “Le clan des siciliens” in 1969), Jean-Paul Belmondo (“Le Corps de mon ennemi” in 1976 and other films), Omar Sharif, Claudia Cardinale (Mayrig), Yves Montand and Michèle Morgan. Verneuil has filmed almost all the great figures of French cinema, with the exception of Bourvil, as even Louis de Funès has a small role in one of his films.

After the American experience (he was called the “most American of French directors”), in 1969 Verneuil “found” France. He was awarded a César in 1996 and he was elected a member of the Academy of Fine Arts in 2000. He died at Bagnolet, a suburb of Paris, in 2002.

The opening of the seventh annual Golden Apricot International Film Festival in Yerevan paid tribute to Verneuil. His son, television director Patrick Malakian, who reclaimed the name of his historical ancestors, received the posthumous award, the Parajanov’s Thaler, for his father’s contribution to cinema.

For exactly 40 years, the prolific Verneuil made movies as mainstream and commercial as any to be found in America or Britain. In his best period – the 1950s and 1960s – he delivered films in the “tradition of quality” so despised by the Nouvelle Vague. Many of them proved excellent vehicles for old-timers Jean Gabin and Fernandel, and newcomers such as Jean-Paul Belmondo and Alain Delon.

He was nominated for Oscar and Palme d’Or awards, and won Locarno International Film Festival, Edgar Allan Poe Awards, French Legion of Honor, Golden Globe Award, French National Academy of Cinema and Honorary Cesar awards.

Hi Elen, everything’s good, thanks:)

 I’m so happy to hear that you had a good time. Yes, you’re right. I was planning a trip with my mom. We used to go in March, but everything got canceled because of the coronavirus. We got sad at first, because we have planned so many things and bought everything needed (new comfortable clothes for long walks, a new camera and some armenian souvenirs for our friends and relatives that live in Europe). But we try to stay positive because everything happens for a reason. I hope that one day we’ll travel together.

Love and miss you, Lilit.