Little Women
New England in the early and middle years of the nineteenth century had a flourishing culture. People were passionately interested in ideas and education. Most New Englanders were strongly opposed to slavery. They were also concerned about other social issues.
New ideas resulted in new kinds of writing. These ideas included the importance of doing what seemed right for them, no matter how different it was from what other people thought. People also believed that nature gave them guidance in our lives and that it was important to live close to nature. These and other ideas were expressed through teaching and writing.
Bronson Alcott was one of those who looked at the world in a new way. He looked for work as a teacher so that he could pass on his ideas to others. However, very few parents wanted Mr. Alcott to teach their children. And very few people were interested in hearing his speeches or reading his books. As a result, the Alcott family was very poor Fortunately for Bronson, he married a very capable and energetic woman. Mrs. Abigail Alcott helped to earn money to support the family and did most of the work involved in looking after the four Alcott girls.
The oldest daughter, Anna, was quiet and serious. She rarely got into trouble and was a good helper at home. The second daughter was Louisa May Alcott, who became a writer. She was adventurous and cared very little for rules. She was always saying and doing things that got her into trouble. The third daughter, Elizabeth, was very kind and good-natured. All the others loved her. As a young woman, Elizabeth had a severe case of scarlet fever and never fully recovered. She died at age 23. The youngest sister, May, was talented, but she was rather spoiled.
Because there was never enough money, the Alcott girls felt pressure to work at an early age. But this did not stop them from having fun. Louisa wrote little plays that she and her sisters performed at home. They all enjoyed the woods and ponds around Concord, Massachusetts, where they live most of these years. When they moved back to Boston in 1848, Anna took a job looking after other people’s children, and Louisa looked after the house. Meanwhile, their mother worked outside the home.
While working on laundry or sewing, Louisa was thinking up stories. At night she would write them down. When she was eighteen, she began selling poems and stories to magazines. Within ten years, Louisa was earning a substantial income from writing. One day her publisher suggested that she write a story for girls. At first Louisa didn’t like the suggestion. But when she started to write, the ideas came rapidly. Her book was based on her own family and her own childhood.
“Little Women” was published in 1868 and was an immediate success. The March family was very much like the Alcotts. Mrs. Alcott resembles “Marmee.” “Meg” is like Anna, and “Jo” is like Louisa herself. “Beth” is based on Elizabeth and “Amy” on May Alcott. Many of the situations in the book happened to the Alcott family. Nonetheless, many characters and incidents were invented.
“Little Women” and its sequel opened up a new kind of writing for children. While these books did have a moral, they were more lively and interesting than earlier children’s writing. “Little Women” inspired many writers later to write more realistic accounts of childhood.
Փոքրիկ կանայք
19րդ դարի սկզբին և կեսերին Նոր Բրիտանիա ուներ ծաղկող մշակույթ: Մարդիկ շատ հետաքրքրված էին կրթությամբ և նոր գաղափարներով: Բազմաթիվ բրիտանացիներ դեմ էին ստրկությանը: Նրանք անհանգստանում էին նաև այլ սոցիալական խնդիրների համար:
Նոր գաղափարները դարձան նոր գրելաոճի արդյունք: Այս գաղափարները ընդգրկումն էին նաև այն միտքը, որ պետք է անել այն ինչ ճիշտ ես գտնում, ինչքանով էլ, որ արարքդ հասարակության կարծիքին չի համապատասխանում: Մարդիկ նաև հավատում էին, որ բնությունը ուղղություն է տալիս կյանքում և պետք է բնությանը մոտ ապրել: Այս ամենը և այլ մտքերը արտահայտվում էին կրթության և գրելու միջոցով:
Բրոնսոն Ալքոտտը այն մարդկանցից մեկն էր, որոնք կյանքին նոր կողմից էին նայում: Նա ուսուցչի աշխատանք էր փնտրում, որպեսզի կարողանա փոխանցել իր մտքերը մյուսներին: Սակայն շատ քիչ ծնողներ էին ցանկանում, որ պարոն Ալքոտտը դասավանդի իրենց երեխաներին: Եվ շատ քչերն էին հետաքրքրված նրա խոսքով և գրքերով: Այս պատճառով Ալքոտտների ընտանիքը շատ աղքատ էր, բարեբախտաբար Բրոնսոնը ամուսնացավ մի շատ ընդունակ և աշխույժ կնոջ հետ: Տիկին Աբիգալլի Ալքոտտը օգնեց ամուսնուն գումար վաստակել ընտանիքը պահելու համար, անելով աշխատանքի մեծ մասը, ինչը ընդգրկում էր չորս Ալքոտտ դստրերի մասին հոգ տանելը:
Ավագ դուստրը` Աննան համեստ էր ու լուրջ և գրեթե երբեք չէր ընկնում տհաճ իրավիճակների մեջ նաև տան գործերին էր օգնում: Երկրորդ դուստրը Լուզիա Մեյ Ալքոտտն էր, որը դարձավ գրող: Նա արկածային էր չէր մտածում կանոնների մասին: Նա անընդհատ ասում էր և անում էր բաներ, որոնք վատ հետևանքներ էին ունենում: Երրորդ դուստրը Ելիզաբեթը շատ բարի և ընկերասեր էր: Բոլորը նրան սիրում էին: Դեռ երիտասարդ հասակում նա հիվանդացավ «Քութեշ»-ով և այդպես էլ չապաքինվեց: Նա մահացավ 23 տարեկանում: Կրտսեր դուստրը` Մեյը տաղանդավոր էր, բայց միաժամանակ երես առած:
Քանի որ ընտանիքում գումարի պակաս կար, աղջիկները վաղ տարիքից աշխատելու ճնշում էին զգում: Բայց դա նրանց չէր կանգնեցնում ուրախանալուց: Լուիզան փոքրիկ ներկայացումներ էր գրում, որոնք հետո իր քույրերի հետ բեմադրում էին տանը: Նրանք բոլորը վայելում էին անտառներն ու լճակները Քանքորդ Մասաչուսեթսի շուրջ, որտեղ նրանք ապրում էին: Երբ 1848թ. նրանք տեղափոխվեցին Բոստոն, Անան աշխատանք գտավ որպես երեխաների դայակ, իսկ Լուիզան զբաղվում էր տան հոգսերով: Իսկ նրանց մայրը աշխատում էր տնից դուրա:
Լվացք անելու կամ կարելու ժամանակ Լուզիան պատմություններ էր հորինում, իսկ գիշերները դրանք գրի առնում: 18 տարեկանից սկսած նա պոեմներ և պատմություններ էր վաճառում տարբեր ամսագրերին: 10 տարվա ընթացքում գրելուց նա լավ եկամուտներ էր ստանում: Մի օր Լուիզայի հրապարակողը առաջարկեց նրան պատմություն գրել աղջիկների համար: Սկզբում Լուիզան չհավանեց առաջարկը, բայց, երբ սկսեց գրել մտքերը արագ գալիս էին: Գիրքը հիմնված էր իր սեփական ընտանիքի և իր մանկության պատմությունների վրա:
«Փոքրիկ կանայք» գիրքը հրապարակվեց 1868թ.-ին, որը մեծ հաջողություն ունեցավ:
Մարչերի ընտանիքը շատ նման էր Ալքոտտներին: Տիկին Ալքոտտը հիշեցնում էր «Մարմիին»: «Մեգը» նման է Աննային, իսկ «Ջոն» նման է հենց իրեն` Լուիզային: «Բեթը» հիմնված է Ելիզաբեթի, իսկ «Էմին» Մեյ Ալքոտտի վրա: Բազմաթիվ իրադարձություններ, որոնք կան գրքում պատահել են Ալքոտտների ընտանիքին, չնայած որ շատ կերպարներ և իրադարձություններ հորինված են:
«Փոքրիկ կանայք» գիրքը և դրա հետևանքները բացահայտեցին մի նոր գրելու տեսակ երեխաների համար: Այս գրքերը ունեին խրատ և ավելի կենդանի և հետաքրքիր էին, քան առաջվա երեխաների համար գրվածքները: «Փոքրիկ կանայք» գիրքը ոգեշնչեց շատ գրողների, որպեսզի ապագայում պատկերեն մանկության իրական կողմերը:
Լիլիթ Աբրահամյան 