Ազատագրական պայքար

1.Ի՞նչ է զատագրական պայքարը:

Ազատագրական պայքարի նպատակն էր ազատագրել Արևելյան և Արևմտյան Հայաստանը Օսմանյան և ռուսական տիրապետությունից։

2.Ի՞նչ նշանակություն ունեցան 19րդ դարի ազատագրական ելույթները:

19-րդ դարում ազատագրական պայքարը առաջ էին տանում հայկական կուսակցությունները, հայդուկների խմբերի շարժումը։ Հայդուկները կուսակցությունների հովանավորմամբ էին կատարում իրենց գործողությունները։ Կուսակցությունների և ֆիդայական խմբերի պայքարի արդյունքը երևաց ժողովրդի ոգևորության և գաղափարների վրա։ Հասունացավ համաժողովրդական ընդհանուր ապստամբության գաղափարը։

3.Եթե ես ղեկավարեի ազատագրական շարժումները, ի՞նչ սխալներ թույլ չէի տա:

Կրոն

Կրոնը հասարակական գիտակցության ձև կամ աշխարհայացք է, որը հիմնված է գերբնական ուժերի, աստվածությունների նկատմամբ ունեցած հավատի վրա:

Քրիստոնյաների համար կրոնը կարելի է սահմանել նաև որպես մարդու և Աստծո միավորման մասին գիտություն։ Իսկ ավելի ընդհանրացված կերպով՝ կազմակերպված երկրպագում վերին կամ գերբնական ուժերին։

Կրոնը ոչ միայն հիմնված է գերբնական ուժերի նկատմամբ հավատի վրա, այլ նաև սահմանում է որոշակի վերաբերմունք և վարվելակերպ դրա նկատմամբ։

Հայերենում, ըստ Հ. Աճառյանի «Արմատական բառարանի» «կրոն» բառն առաջացել է կիր (կրել) արմատից – ոն (օն) մասնիկով ստուգաբանվում է որպես՝ կարգ, կանոն, վարք, օրենք, սովորություն, վարդապետություն, հավատք։ Ըստ «Հայկազյան բառարանի»՝ կրել և պահել կամ կրելի օրենք։ Ղ. Ալիշանի բացատրությամբ՝ կիրք բառից, իբրև «ներքին զգացում»։ Կրոնը ծագել է մարդու հետ՝ նախնադարյան շրջանում։

 

Մշակույթ և քաղաքակրթություն

Մշակույթը հասարակության և մարդու պատմական զարգացման որոշակի մակարդակ է, որն արտահայտվում է մարդկանց գործունեության և կյանքի կազմակերպման ձևերով ու տիպերով։ Հասկացությունն օգտագործվում է որոշակի պատմական դարաշրջանների, հասարակական-տնտեսական ֆորմացիաների, կոնկրետ հասարակարգերի, ազգությունների, ազգերի, ինչպես նաև կյանքի ու գործունեության առանձնահատուկ եղանակների զարգացման մակարդակը բնութագրելու համար։ Մշակույթը կենտրոնական հայեցակարգ է մարդաբանության մեջ և ներառում է այն բոլոր երևույթները, որ սոցիալական ուսուցման միջոցով փոխանցվում են մարդկային հասարակություններում։

Մշակույթն ընդգրկում է ոչ միայն մարդկանց գործունեության առարկայական արդյունքները (մեքենաներ, տեխնիկական կառույցներ, արվեստի ստեղծագործություններ, իրավունքի և բարոյականության նորմեր և այլն), այլև սուբյեկտիվ մարդկային ուժերն ու ընդունակությունները, որոնք իրականացվում են գործունեության մեջ (գիտելիքներ, ունակություններ, արտադրական և մասնագիտական հմտություններ, աշխարհայացք և այլն)։

Քաղաքակրթությունը, հասարակական զարգացման, նաև նյութական ու հոգևոր մշակույթի մակարդակը և աստիճանն է։ Ֆրանսիացի փիլիսոփաները քաղաքակիրթ էին համարում բանականության և արդարության սկզբունքների վրա հիմնված հասարակությունը։ Ըստ Օ. Շպենգլերի՝ քաղաքակրթությունը ցանկացած մշակույթի որոշակի զարգացման փուլն է։

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Design a site like this with WordPress.com
Get started