Les enfants qui s’aiment s’embrassent debout
Contre les portes de la nuit
Et les passants qui passent les désignent du doigt
Mais les enfants qui s’aiment
Ne sont là pour personne
Et c’est seulement leur ombre
Qui tremble dans la nuit
Excitant la rage des passants
Leur rage leur mépris leurs rires et leur envie
Les enfants qui s’aiment ne sont là pour personne
Ils sont ailleurs bien plus loin que la nuit
Bien plus haut que le jour
Dans l’éblouissante clarté de leur premier amour
Սիրահարները
Աղջիկը և տղան սիրահարված են
Գիշերը համբուրվում են պատերի տակ,
Անցորդները մատնացույց են անում նրանց,
Բայց սիրահարները այստեղ չեն,
Այստեղ են միայն նրանց ստվերները,
Որոնք գիշերվա կեսին չեն կարողանում քնել
Անցորդների զայրույթից ՝
Զայրույթից, արհամարհանքից, ծիծաղից, նախանձից։
Այս երեխաները, ովքեր սիրում են միմյաց
Այստեղ չեն։
Նրանք ավելի հեռու են, քան գիշերը,
Ավելի բարձր են, քան ցերեկը։
Նրանք այնտեղ են, որտեղ լուսավորվում է նրանց սերը։
Լիլիթ Աբրահամյան 
Թողնել մեկնաբանություն