Պատմությունը երկու անծանոթ մարդկանց մասին է, որոնք ամեն օր հանդիպում էին տրոլեյբուսում կամ կանգառում։ Վստահ եմ, որ բոլորս էլ գիտենք նման ծանոթ անծանոթների։ Հեղինակը նկարագրում է այդ կնոջը սովորական արտաքինով, բայց բոցավառվող աչքերով։ Մի օր հեղինակը թախիծ է տեսնում կնոջ աչքերում, և հարցնում դրա պատճառը։ Այդ օրը տեղի է ունենում նրանց առաջին խոսակցությունը։ Պարզվում է, որ նա միայնակ մայր է, որին ամուսինը լքել է մեկ ուրիշ կնոջ համար, թողնելով նրան 6 տարեկան որդու հետ։ Նա այդպես էլ չի կարողացել ներել նրան։ Բայց ստիպված է նրան խնամել (նա այպես է կարծում), քանի որ հիմա հիմա նա մենակ է և հիվանդ։ Կինը շատ էր հոգնել իր ամեն օրվա ռեժիմից, բայց այլ կերպ վարվել չէր կարողանում։

Մի օր հեղինակը այլևս նրան չտեսավ և այդպես էլ չիմացավ պատճառը։

Այս պատմությունը բավականին հուզիչ է, և ստիպում է մտածել։ Մենք գրեթե ամեն օր մեզ թույլ ենք քննադատել մեզ հանդիպող անցորդներին, չիմանալով թե ինչ է կատարվում նրանց հոգում։

Հեղինակն ասում է «Ի՞ նչ իմանաս, նրանցից ամեն մեկն ինչքան լույսեր ունի հոգու լուսամփոփի տակ, ի՞ նչ իմանաս՝ նրանցից ամեն մեկն ինչպիսի դժվար խիզախությամբ է ապրում իր կյանքի օրը։ Ի՞ նչ իմանաս, չէ՞ որ այստեղ իմ կողքին էր նստում սովորական արտաքինով այն կինը, որի ներկայությունը հոգիս ծանրաբեռնեց լույսով ու սիրով, անսահման սիրով դեպի աշխարհը, մարդիկ»։ Այս խոսքերը պետք է հաճախ կրկնել, դրանք ավելորդ չեն լինի։

Կարծես թե սովորական դեպքի մասին է պատմում Մարտիրոս Սարյանը։ Հանդիպեցին․․խոսեցին․․նկարեց․․․բայց, փոխանցվում է Չարենցի հեքիաթային անձնավորությունը։ Բոլորը, ովքեր խոսել են Չարենցի մասին, նրանց խոսքերում զգացվում է սերը նրա հանդեպ։ Այնպիսի տրամադրություն կա նրանց անկեղծ խոսքերի մեջ, որ ընթերցողի մոտ մեծ ցանկություն է առաջանում հանդիպելու Եղիշե Չարենցին։ Երանի լինեին ժամանակի մեքենաներ, որոնք մեզ հնարավորություն կտային գրականության դասընթացներին այցելելու և շբվելու մեր մեծերի հետ և ինչու չէ նաև մեզ հետաքրքրող հարցերը տալու։

Այս հատվածը Ռուբեն Զարյանի «Մայրամուտից առաջ» գրքից է։

Չարենցը վիճում է իրեն ծանոթ մի կնոջ հետ, որը Մոսկվայից իր դստեր համար սպորտային գեղեցիկ զգեստ էր բերել։ Դրանցից Հայաստանում չկային։ Բոլոր ծանոթ-անծանոթները շրջապատում էին աղջկան, սկզբում հիանում և հետաքրքրվում, իսկ հետո անցնում վիրավորանքներին։

Չարենցը մեղադրում է կնոջը, թե նա իր երեխայի մոտ անցանկալի բնազդներ է առաջացնում, և դրդում նրան, որ իր երեխան մնացածին վերևից նայի։

Մայրը սրտանց փորձել է ուրախացնել իր դստերը, չմտածելով շրջապատի վերաբերմունքի մասին։ Այս բանավեճում չկան ճիշտ և սխալ կողմեր, քանի որ, նման կերպ կվարվեր յուրաքանչյուր սիող ծնող։ Չարենցն էլ, որպես խնդիրը մեկ այլ կողմից դիտարկող ունի իր խոսքի իրավացիությունը։

Գրիգոր Զոհրապ <<Այրին>>

Որպես ընթերցող միշտ էլ սպասում ես ուրախ ավարտի, սակայն իրականությունը հաճախ դաժան է վարվում մարդկանց հետ։ Պատմությունը հիմնված է գյուղերում ընթացող կյանքի վրա։ Ծնողները ամուսնացնում էին իրենց երիտասարդ զավակներին, չանհանգստանալով նրանց երջանկության մասին։ Հեղինակը ներկայացրել է այն, ինչը տեղի էր ունենում իրական կյանքում, այդ պատճառով նովելի տխուր ավարտը ինձ չզարմացրեց։ Ցավալի է այն փաստը, որ ծնողները անցնելով այդ ամենի միջով, միևնույն է ստիպողաբար ամուսնացնում են իրենց զավակներին, իրենց պատիվն ու բամբասկոտ միջավայրը ավելի բարձր դասելու պատճառով։

Եթե հնարավորություն ունենայի փոխելու պատմության ավարտը, ապա այրին կգտներ իր սիրուն և կլքեր այդ գյուղը։ Կկորցներ իր միամտությունը և կվայելեր իր դեռ երիտասարդ կյանքը՝ նոր ընտանիքում։ Իմ առաջարկած ավարտը ժամանակակից է թվում, սակայն այն կարող էր օգնել մեր հերոսուհու նման շատերին։

Հին աշխարհքը ամեն օր

Հազար մարդ է մտնում նոր,

Հազար տարվան փորձն ու գործ

Ըսկսում է ամեն օր։

Thousands of new people enter to the old world, every day

Thousands years of experience and work

Starts every day

Քանի՜ մահ կա իմ սրտում,

Թափուր գահ կա իմ սրտում.

Չէ՛, դու էլ ես մահացու.

Մահի ահ կա իմ սրտում։

1917, Նոյեմբերի 7

How many deaths are there in my heart,

There is a vacant throne in my heart.

No, you too will die.

There is death in my heart.

Երկու դարի արանքում,

Երկու քարի արանքում,

Հոգնել եմ նոր ընկերի

Ու հին ցարի արանքում։

Between two centuries,

Between two stones,

I’m tired of a new friend

And between the old tsar.

Ժամանակին կար մի տղա, ով սիրում էր մի աղջկա: Նա ամենագեղեցիկը և ամենահմայիչը չէր, բայց տղայի համար նա ամենինչ էր: Նա մտածում էր նրա մասին, երազում էր մինչև կյանքի վերջ նրա հետ անցկացնելը: Նրա ընկերները նրան ասում էին «ինչու՞ էս երազում նրա մասին, երբ դու նույնիսկ չգիտես նա քեզ սիրում է թե ոչ: Սկզբում ասա նրան քո զգացմունքների մասին և իմացի նա քեզ սիրում է, թե ոչ»

Նա զգում էր, որ դա է ճիշտ բանը: Աղջիկը սկզբիցել գիտեր, որ տղան նրան է սիրում: Մի օր, երբ տղամ առաջարկություն արեց նրան, նա մերժեց: Նրա ընկերները մտածեցին, որ նա կսկսի ալկոհոլ օգտագործել, թմրանյութեր և այլն և կվոչնչացնի իր կյանքը: Զարմանալիորեն նա հիասթափված չէր:

Երբ նրանք հարցրեցին, թե ինչպես է, որ նա տխուր չէ, նա պատասխանեց «Ինչու՞ ես պետք է ինձ վատ զգամ: Ես կորցրել եմ նրան, ով երբեկ ինձ չի սիրել և անտարբեր էր իմ հանդեպ»

Առակի ասելիքը: Իրական սերը դժվար է գտնել: Սերը բոլորին տալիս է ուրիշի հանդեպ, առանց ագահության, առանց ոչինչ ետ ստանալու փոխարեն, եթե այլ անձը մերժում է նրան ով կկորցնի կյանքում ամենակարևորը: Այսպիսով, երբեք ցավում եք:

Once, there was this guy, who was in love with a girl. She wasn’t the most beautiful and gorgeous but for him, she was everything. He used to dream about her, about spending the rest of life with her. His friends told him, “why do you dream so much about her when you don’t even know if she loves you or not? First, tell her your feelings, and get to know if she likes you or not”.

He felt that was the right way. The girl knew from the beginning, that this guy loves her. One day when he proposed, she rejected him. His friends thought he would take alcohol, drugs etc and ruin his life. To their surprise, he was not depressed.

When they asked him how was it that he is not sad, he replied, “‘why should I feel bad? I lost one who never loved me and she lost the one who really loved and cared for her.”

 
Moral: True Love is Hard to Get. Love is all about giving to other person without greed of gaining anything in return, if other person rejects it, its him/her who will be losing the most important thing in life. So never feel dejected.

Իրականում այս պատմվածքը շատ խառը մտքեր է առաջացնում, քանի որ անգամ վերջում պարզ չի լինում Բոբիի մտահոգությունը և նրա խնդիրը չի լուծվում: Բոբիի մայրն ու մորաքույրը պարտավոր էին համոզել նրան, որ պատմի երազը: Միայն այդ դեպքում տղան կհանգստանար: Մեծերի հետ զրուցից հետո, կանցնեին բոլոր վատ մտքերը: Մտածում եմ, որ մորաքույրը սխալ էր վարվում չթողնելով երեխային անհանգստացնել մորը:

Ցանկացաց փոքր խնդրի դեպքում ես խոսում եմ մայրիկիս հետ, ոչ ոք այդպես չի հանգստացնում ինչպես մայրս:

Աղբյուր` Խուլիո Կորտասար «Բոբիի անունից»

Այս աղոթքը շատ լավ օրինակ է այն մարդկանց համար, որոնք բողոքում են, թե իրենց աղոթքները տեղ չեն հասնում: Սովորաբար դրանք լինում են խնդրանքներ, մոռանալով շնորհակալության մասին: Հեղինակը Աստծուն իր շնորհակալությունն է հայտնում, ամեն մի բանի համար ինչի հնարավորությունը ունի: Դրանից հետո ուժ է խնդրում միայն:
Հաճախ մենք մեր ծնողներից պահանջում ենք շատ բաներ և շնորհակալություն չենք հայտնում մեր ապրած կյանքի համար, ինչը նրանց նեղացնում է: Աստված մեր մեծ ծնողն է, պետք է նրա հետ հաճախ զրուցել, ոչ միայն կարիգից դրդված:

Աղբյուր` Անտուան դե Սենտ Էկզյուպերի «Աղոթք»